تو بحران جنگ، مردم دنبال چیزایی هستن که بهشون حسِ امنیت و دوباره سر پا شدن بده.
مثلاً:
- حسِ کنترل: اینکه هنوز یه چیزایی دست خودته، یه روال عادی تو زندگی هست.
- حسِ عادی بودن: اینکه دنیا هنوز کاملاً از هم نپاشیده، زندگی یه جورایی ادامه داره.
- حسِ ادامه دادن: اینکه میشه با وجود همه چی، رو به جلو رفت.
اون کسی که تو این شرایط میتونه این حسها رو به مردم بده (چه با لباس، چه با یه صدای آرومکننده تو پادکست، چه با یه راهکار عملی)، اون کسیه که میمونه و جلو هم میره.
اصل حرف اینه: مردم تو بحران دنبالِ امید و آرامش میگردن، نه فقط یه جنس یا یه کالا.






